Wat ik toch elke keer merk -bij mezelf, maar ook bij anderen- is dat het zo oplucht om wat je in je hoofd hebt, wat borrelt, eruit te gooien!

Pas op het moment dat ik mijn gedachten en gevoelens eruit gooi naar iemand of zelfs op papier, wordt het voor mezelf zoveel helderder wat het punt is, vaak krijg ik ook nog waanzinnige feedback en valt alles op z’n plek!

Herken je dat gevoel dat iets al tijden suddert in je hoofd, maar dat je maar niet weet wat de juiste oplossing is of de juiste richting zelfs? Ik heb dat geregeld in elk geval!

En wat mij nu zo opvalt is dat ik het er steeds sneller uitgooi! Of dit nu via een blog is, via Twitter of desnoods gewoon op papier, dat is al de helft van de oplossing!

Dus kun je nagaan wat er gebeurt als ik mijn herspenspinels uit naar iemand anders! Ik open mezelf, daarmee sta ik open voor feedback en leer ik zo ongelofelijk veel sneller dan als ik het ‘binnen’ hou!

Bijvoorbeeld dat ik rond kerst even een dip had, ik weet zeker dat als ik dat er eerder uit had gegooid, de dip korter was geweest, ik zeg ook altijd: ‘accepteer de down en kom daarmee weer in de up!’

En zelfs gisteren nog, ik vertelde Catriona waar ik momenteel tegenaan loop (ik verdien niet genoeg en dat vreet aan me) en er diende zich meteen een oplossingsrichting aan!

Dat ‘openen’ is ook zo wezenlijk in mijn werk, als de ander ‘opent’, stel je jezelf open om te leren en ontvang je veel meer waarde dan anders.

De gein is dat het volgens mij veel te maken heeft met dat je het jezelf waard moet vinden iets te leren! Iets te willen (en durven) veranderen voor jezelf!

Wat niet wil zeggen dat je het daarvoor niet ‘goed’ deed, je wil het alleen vanaf nu anders! Elke dag hebben we weer de keuze, gaan we zo door of doen we het anders?

Want oude patronen zijn er om doorbroken te worden, nietwaar?