Het is rustig, half Nederland is op vakantie als ik de mensen aan de telefoon moet geloven en ja, bij mij gebeurt er ook weinig. Omdat ik van mijn oude werkgever geleerd heb dat alleen vliegende vogels muggen vangen, trek ik er wel op uit. Via Social Media en dan met name Twitter. Ik Twitter meer dan normaal. En ik kom twee opvallende zaken tegen.

Allereerst, het leidt ontzettend af. Of nee, dat is niet de juiste woordkeuze. Het vraagt ontzettend de aandacht. Een tweet leidt tot een reactie die vraagt om een reactie. Iedere minuut worden er interessante links gegeven met tips, leuke foto’s en zinvolle blogs. Je moet je aandacht erbij houden. Dat leidt gelijk tot vragen van anderen of “je niets te doen hebt”. Mensen, ik ben aan het uitvliegen, ik ben dus juist aan het werk.

Ten tweede, Twitter is wel heel extreem. Dat houd mij eigenlijk nog het meeste bezig. Ik ga ongetwijfeld nu een paar wenkbrauwen laten rijzen, maar wil het toch even kwijt.

Iedereen op Twitter heeft zo’n geweldig leven. Iedereen bruist van de energie. Staan iedere dag op als Emile Ratelband. Hebben ongelooflijk veel aardige vrienden. Complimenten vliegen je om de oren. Iedereen kan coachen. De zaken gaan top. Het woord crisis heb ik op Twitter wel heel erg weinig horen vallen. Cultural creatives everywhere. Lachende foto’s. Lieve, schattige kinderen. Liefde. Een dagje Twitteren en je voelt je kiplekker. Sterker nog, wie mijn Tweets volgt weet dat ik het perfecte leven leid.

Of het is juist andersom. Twitter is ook een bekend medium om echt leed van heel dichtbij door de hele wereld te laten volgen. Verschrikkelijke dagboeken van mensen met een ziekte als kanker wiens dood eraan komt. Ongelooflijk confronterend om te lezen. Het geeft een eerlijk inzicht van de donkere kant, maar wat is het hard af en toe. De waarheid is hard. Het boeit de mens blijkbaar, getuige de vele volgers die dergelijke profielen hebben. Voor zo’n persoon moet zoveel steun van vreemden troostend voelen. Ook mij boeit het, ik voel me op een bepaalde manier betrokken, wil er bewust van zijn en stil bij staan dat dit ook het leven is.

Maar waar ligt nu echt de waarheid? Als ik op een netwerkborrel praat hoor ik vooral crisis. Als ik met m’n vrienden bel is het leven niet altijd zo fantastisch. Als ik in de kroeg sta is er geen gast die mij al het positiefs deelt die hij of zij in de wereld tegenkomt. Als ik zeg dat ik een leuk stukje publiciteit heb gekregen is er niemand die het van de daken schreeuwt. Er is geen vreemde die op mij afloopt en verteld dat hij of zij ongeneeslijk ziek is. #durfttevragen is een fantastisch initiatief, zou #durfeerlijktezijn eenzelfde effect hebben?

Waar komt die behoefte vandaan om jezelf zo positief te profileren? Krijg je louter met positieve berichten volgers? Nee, want die confronterende verhalen uit het echte leven zijn ook erg goed voor veel volgers. Gaat het eigenlijk om het krijgen van volgers? Laten we eerlijk zijn, ik ben wie ik ben, maar veel volgers hebben maakt het lonend en geeft een bepaald lekker gevoel, toch? Waarom zit er zoveel energie op Twitter en zo weinig in de ‘echte’ wereld? En waarom is iedereen op Twitter zo betrokken bij mensen met leed, terwijl veel mensen niet weten of de buurman wellicht wat mankeert?

Begrijp me niet verkeerd; ik doe er ook aan mee. Ik ben een glas wat half vol is. Of nog beter, ik ben de kraan aangesloten aan het waternet. Maar ik vind mezelf af en toe ook een beetje zielig, maar daar praat ik niet graag over. Tenzij het heel erg is, dan deel ik het graag met jullie. Waarom? Iemand die het weet?