“Hoe is het nu met je ezeltjes?”, een vraag die ik regelmatig krijg. Want mensen die mijn gangen volgen weten dat ik me waar mogelijk met passie inzet voor Dierenwelzijn. Niet alleen als bestuurslid van de Dierenbescherming, maar eigenlijk overal waar de dieren een ambassadeur nodig hebben.

Zo was ik afgelopen december samen met mijn man Thierry op Bonaire. We komen al een tijdje op dit eiland, met name om te genieten van het relaxte Caribische eilandleven en de prachtige natuur onder water. Maar dit keer brachten we ook een bezoekje aan de Ezelopvang.

De Ezelopvang op Bonaire is opgericht door de Hilversumse Marina Melis en haar echtgenoot. Sinds 1993 vangen zij er zieke, gewonde en verweesde ezeltjes op. Gezien de zeer slechte leefomstandigheden voor ezels op Bonaire zet ‘Donkey Sanctuary Bonaire’ zich inmiddels in om alle ezels van Bonaire een veilige thuishaven te bieden. En dat is hard nodig! Inmiddels leven meer dan 400 ezels in de opvang en zij krijgen er voedsel, drinkwater en medische verzorging. Daarnaast verzorgt men voorlichting over ezels en hun leefwereld aan de bewoners van Bonaire en aan toeristen. Het is een kleine, non-profit organisatie en is volledig afhankelijk van donaties, giften en het werk van vrijwilligers.

Ons bezoek aan de opvang was er eentje met hoogtepunten en dieptepunten. We waren het wildrooster, bij de start van onze tour over het terrein, nog niet over of we werden al verwelkomd door de vele ezels. En ze bleven ons maar volgen, in de hoop wat lekkers te krijgen. Toen we stilstonden en de ramen van onze auto opendraaiden kwamen al die ezelhoofden naar binnen en dat leverde hilarische situaties op.






Daarna brachten we een bezoek aan de moeder-kind weide, waar die ochtend een verweesd en ernstig verzwakt veulen was binnengebracht. Door onwetende kinderen en ouders weggehaald bij de merrie en als speelgoed gebruikt en uitgehongerd. Het beestje was er ernstig aan toe toen het op de opvang aankwam. De medewerkers van de opvang deden alles wat nodig was in de hoop het beestje te kunnen redden. Met hart en ziel. Alle goede zorg ten spijt is het beestje die nacht nog overleden. Droevig!

We raakten in gesprek met de mensen van de opvang over de situatie van ezels op het eiland en hoorden dat men momenteel door het eilandbestuur wordt gedwongen om te verhuizen en dat brengt de nodige kosten met zich mee! Geld dat niet aan andere dringende zaken besteed kan worden. En één van die dringende zaken was een trailer waarmee men gewonde ezels op het eiland ophaalt. De oude trailer was al oud en vaak opgelapt, maar zakt nu bijna door zijn as. Bij iedere rit was het de vraag of de kar het zou redden.


Een onmogelijke situatie. Ik sprak met Marina Melis af dat ik actie zou ondernemen voor een nieuwe trailer. Hoe dan ook!

En zo begon het “Hoe is het met je ezeltjes”verhaal. Want via twitter (@JacquelineJM) ben ik ter plekke al mijn actie gestart en heb het verhaal van het ezelleed gedeeld; daarna ging het heel snel. Terug in Nederland heb ik een sponsor gevonden in de Dierenbescherming Gooi & Vechtstreek.
Voor € 2500 kon ik op zoek naar een goede tweedehands trailer die daarna naar Bonaire vervoerd kon worden. Verstand van trailers heb ik niet, maar mijn vader wel. Dus heb ook mijn vader in mijn actie betrokken en dat leidde ons al snel naar een geschikte trailer. Onderhandeld over de prijs en vervolgens de trailer op de boot naar Bonaire gezet. Afgelopen week is de trailer gearriveerd en Marina en haar vrijwilligers zijn dolblij. Nu kunnen ze weer jaren vooruit. Vol trots stuurden ze me de foto’s.



Hoe het nu met ‘mijn’ ezeltjes is? Nou… die kunnen alle hulp nog steeds hard gebruiken! Door de droogte van de laatste weken op het eiland gaan de in het wild levende ezeltjes op zoek naar water en worden op hun tocht vaak aangereden. De afgelopen week zijn er zelfs ezeltjes vergiftigd op de opvang zelf door het eten van vergiftigd voer wat, zonder afzender, over het hek is gegooid. Dus er is nog veel werk aan de winkel voor de ezels. Wil je helpen? Kijk hier dan eens wat je kunt doen.